สิ่งมีชีวิตชนิดนี้มีรูปพรรณสัณฐานเป็นมนุษย์เพศชายอายุประมาณ 50-60 ปี มีทักษะ "หน้ามึน" ติดตัว ไม่รู้จักกติกาของสังคม (ต่างจาก "ป้ามหาภัย" ที่รู้แต่กูไม่สนใจ) คิวคืออะไรไม่รู้จัก รู้แต่ว่าเมื่อมาถึงแล้วสามารถไปได้เลย คนอื่นๆในบริเวณนั้นแค่มายืน/นั่งเล่นเฉยๆ ไม่ได้มีธุระอะไรทั้งสิ้น (ต่างจาก "ป้ามหาภัย" ที่รู้ว่ามีคิวแต่กูก็จะแซง) พบเห็นได้ตามท้องถนนแต่ไม่บ่อยเท่า "ป้ามหาภัย"

สิ่งมีชีวิตชนิดนี้เวลาขึ้นลงพาหนะจะดูรีบร้อนต้องขึ้นหรือลงไปให้ได้ บางครั้งหวาดกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้ขึ้นหรือลงมากจนต้องใช้มือดันคนข้างหน้าให้ไปเร็วๆทั้งที่บางครั้งเขาหยุดรอให้คนอื่นลงรถหรือให้คนที่มาก่อนขึ้นไปก่อน ดันจนคนข้างหน้าสะดุดล้มหัวคะมำฟาดพื้นก็ไม่คิดจะหันมาเหลียวแล กลับใช้ทักษะ "หน้ามึน" แทรกขึ้นรถไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

นอกจากนี้ เวลาใช้พาหนะโดยสารสาธารณะ สิ่งมีชีวิตชนิดนี้มักไม่มีความรู้เรื่องเส้นทางมาก่อนว่าพาหนะคันตรงหน้าจะไปไหน แต่ก็ยังจะใช้ทักษะ "หน้ามึน" ขึ้นไปแล้วค่อยถามคนที่ยืนหรือนั่งข้างๆเอาว่าผ่านที่นั่นที่นี่หรือไม่ ทั้งที่บางครั้งป้ายหน้าหรือข้างรถบอกอยู่ทนโท่ว่าไปกันคนละมุมเมืองกับที่ที่จะไป ถ้าไม่ใช่ก็จะบ่นยิกใส่ผู้ถูกถามแต่ไม่ยักจะยอมลงรถ นั่งหน้ามึนเหมือนจะรอให้คนอื่นมาแนะนำว่าต้องทำอย่างไร หรือไม่เช่นนั้นก็จะถามไปตลอดทางว่าเดี๋ยวรถจะวิ่งไปทางไหน ผ่านถนนผ่านสถานที่อะไรบ้างเหมือนกลัวว่าจะเกิดเหตุอันไม่คาดฝันเช่นรถวิ่งนอกเส้นทางเดิมเป็นกรณีพิเศษทำให้ไปไม่ถึงจุดหมายที่ต้องการ

หากพาหนะเป็นรถตู้ สิ่งมีชีวิตชนิดนี้จะนั่งนิ่งด้วยทักษะ "หน้ามึน" ไปตลอดทาง แม้ว่าจะมีผู้โดยสารบางคนที่นั่งตอนในจำเป็นต้องแทรกตัวผ่านก็ไม่สนใจจะขยับตัวเปิดทางให้ ต้องรอให้บอกเสียก่อน

------------

ว่าจะมีภาคสาม "เด็กง้องแง้ง" แต่ไม่เอาแล้วดีกว่า นึกย้อนถึงวีรเวรแบบนี้มากๆแล้วเสียสุขภาพจิตชอบกล...