ท้องฟ้ายามดึกสงัดของมหานครลอนดอนคืนนี้ใสกระจ่างกว่าคืนก่อนๆ ด้วยเมฆขมุกขมัวที่ปกคลุมอยู่เป็นนิจถูกสายฝนเมื่อช่วงเย็นชะให้ลงจากแพรราตรี เผยให้จันทร์และดาวได้อวดแสงอย่างเต็มที่ เสียงนาฬิกาบิ๊กเบนดังสิบสองครั้งบอกเวลาเปลี่ยนเข้าสู่วันใหม่ เวลาที่ผู้คนส่วนใหญ่หลับไหลอยู่ในนิทราบนเตียงในเคหสถานของตน...

หากแต่มีร่างสองร่างที่ยังคงวิ่งไล่กวดกันอยู่ท่ามกลางความมืดของเมืองหลวงแห่งหมอก ร่างหนึ่งมองปราดเดียวรู้ว่าคือสตรีด้วยมีส่วนโค้งเว้าอรชรและเรือนผมยาวสยาย ส่วนอีกร่างสูงยาวสมส่วน กล้ามเนื้อเพียงเท่าที่จำเป็นบ่งบอกรูปร่างของบุรุษ ทั้งสองกระโดดจากหลังคาบ้านหนึ่งสู่อีกบ้านหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าเบาๆที่ทำให้เจ้าของบ้านซึ่งกำลังหลับสนิทเพียงแค่พลิกตัวใต้ผ้าห่ม

สตรีทิ้งตัวลงจากหลังคาสู่พื้นถนนเบื้องล่าง วิ่งเข้าสู่บริเวณสวนสาธารณะใจกลางย่านชุมชน โดยมีบุรุษไล่ตามไปติดๆ ครั้นถึงลานกว้างกลางสวน ร่างเงาของเด็กสาวก็หยุดแล้วหันกลับมาประจันหน้าชายหนุ่ม

"ยอมแพ้แล้วรึไง" เด็กหนุ่มเอ่ยสั้น ลมหายใจไม่เปลี่ยนจังหวะแม้จะผ่านการออกแรงต่อเนื่องมาเป็นเวลาไม่น้อย เสียงของเขาฟังเหมือนดังกว่าที่ควรเป็น ด้วยรอบข้างเงียบสนิท

"ใครยอมแพ้กัน ฉันหยุดเพราะจะสู้กับนายที่นี่ต่างหาก" เด็กสาวตอบเสียงเรียบ ไร้แววความเหน็ดเหนื่อยแม้จะเป็นฝ่ายวิ่งหนีที่ต้องเร็วกว่าอยู่เสมอ

"แต่ฉันไม่อยากสู้กับเธอนะ โรส" เด็กหนุ่มยังพยายามเจรจา "ยอมจำนนซะดีๆดีกว่า"

"แต่ฉันอยาก" สาวน้อยสวน "อยากลองประมือกับคนที่ได้ชื่อว่าแกร่งที่สุดในลอนดอน นักดาบอาร์ค"

สิ้นประโยค โรสก็ตวัดแขนผ่านความมืดตรงหน้า ดึงเอาหอกดำออกมาจากอากาศธาตุ ส่วนด้ามที่ทำจากไม้แกะสลักด้วยลวดลายวิจิตร ปลายหอกคมกริบสะท้อนแสงด้วยรูปแบบประหลาดดูคล้ายแก้วผลึกเสียมากกว่าจะเป็นโลหะ เด็กสาวควงมันเล่นสามสี่ครั้งคล้ายจะให้มือและแขนคุ้นเคยกับวัตถุที่เพิ่งมาอยู่ในมือ

อาร์คมองภาพตรงหน้าก่อนถอนใจ เมื่อรู้ว่าไม่มีทางเลือก ชายหนุ่มจึงขยับมือด้านข้างลำตัวกระชากดาบจากฝัก ทั้งกั่นดาบรูปโค้งสีทองและคมดาบสีเงินสะท้อนแสงลอยเด่นอยู่ในความมืด อาร์คเลื่อนมือไปตามด้ามดาบสีน้ำเงินเข้มเพื่อจับกระชับให้ถนัดที่สุด

เด็กหนุ่มเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน เพียงพริบตาก็เข้าประชิดตัวเด็กสาวในท่าพร้อมลงดาบ ดาบมือตวัดลงเล็งเป้าหมายที่ซอกคอ หากแต่โรสก็ถีบตัวถอยหลังจนพ้นระยะดาบ อาร์คพุ่งตัวตามเข้าลงดาบสอง เด็กสาวเพียงหมุนตัวหลบออกด้านข้างคล้ายคาดอยู่แล้ว ก่อนเป็นฝ่ายส่งคมหอกตรงเข้าข้างลำตัวคู่ต่อสู้ ชายหนุ่มพลิกตัวมาปัดอาวุธของอีกฝ่ายให้พ้นร่างกาย แต่ยังไม่ทันได้โต้กลับ อีกฝ่ายก็ชิงจังหวะรุกเข้าใส่อีก เสียงปลายอาวุธกระทบกันดังก้องในความมืด ท่าร่างของหญิงชายที่ผลัดกันรุกและรับดูคล้ายกำลังร่ายรำมากกว่าจะประหัตประหารกัน แม้ใบหน้าจะฉาบรอยยิ้มเหมือนกำลังเล่นสนุก แต่นัยน์ตากลับจับจ้องเพียงจุดตายบนร่างกายคนตรงหน้า ในขณะที่ท่อนแขนโบกสะบัดหาจังหวะส่งคมอาวุธเข้าใส่

อาร์คถอนตัวออกจากการโรมรัน แต่สาวน้อยยังคงโถมตัวตามมา แว่บหนึ่งโรสมองเห็นวิถีโจมตีที่อาจปลิดเอาชีวิตอีกฝ่ายได้ เจ้าหล่อนแทงหอกเข้าใส่ศีรษะชายหนุ่ม อาร์คสะบัดหัวหลบพร้อมพุ่งตัวเข้าประชิดเด็กสาวที่หลงเข้ามาติดกับที่เขาวางไว้ กระแทกปลายด้ามดาบเข้ากลางลำตัว ก่อนจะโถมร่างดันอีกฝ่ายให้ล้มลงแล้วปักดาบลงข้างลำคอ

ความเงียบดำเนินไปหลายนาทีหลังการต่อสู้สิ้นสุดลง มีเพียงเสียงหอบหายใจสองเสียงดังสลับกัน จนสุดท้าย โรสก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

"นายชนะแล้ว ฆ่าฉันซะสิ" สีหน้าเด็กสาวเรียบเฉย เหมือนการเอาชีวิตตัวเองเป็นเรื่องแสนธรรมดา

อาร์คส่ายหัว

"ไม่ ฉันไม่อยากฆ่าเธอ" สีหน้าบอกชัดว่าฝืนใจทำสิ่งที่เพิ่งผ่านมา และไม่อยากทำสิ่งต่อไป

"ถ้านายไม่ฆ่าฉัน นายจะต้องเสียใจ" โรสไล่ต่อ

"ถ้าฆ่าเธอ ฉันจะเสียใจยิ่งกว่า" อาร์คถอนดาบจากพื้น ถอยห่างออกจากร่างเด็กสาว

โรสยันตัวลุกขึ้น สายตาจับจ้องฝ่ายได้ชัยแต่ไม่ยอมเอาชีวิต

"ฉันเตือนนายแล้วนะ" เด็กสาวแค่นเสียงอย่างเอือมระอา ก่อนจะถีบตัวขึ้นฟ้า เจ้าหล่อนจ้องมองชายหนุ่มเบื้องล่างอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะหมุนตัวบินหายลับไปกับความมืด

------------

ยากโคตร...เค้นหัวกันสามชั่วโมง ได้เต็มที่แค่นี้เอง...

edit @ 9 Mar 2008 03:00:33 by Rune