เหนื่อยชะมัด...
ไม่เคยนึกว่าการเริ่มต้นชีวิตมันจะเหนื่อยได้ขนาดนี้...
เห็นคนอื่นเรียนจบไม่ทันไรก็ได้งาน ลาออกไม่กีเพลาก็ได้งานใหม่ แล้วก็ให้ต้องย้อนดูตัวเองทุกทีว่าเคยไปก่ออาชญากรรมอะไรไว้รึไง...
หรือบางที ก่อคดีซักคดีก็อาจจะดี จะได้มีเอ็นจีโอมาเรียกร้องอะไรให้บ้าง
หรือถ้ามีใครกำลังเล่นตลกกับชีวิตผมอยู่ ก็เลิกซะเถอะครับ ใ้ห้ผมไปกราบตีนคุณก็ได้
คิดๆแล้วก็น่าน้อยใจ
เวลาคนอื่นต้องการความช่วยเหลือ ก็มักจะวิ่งมาหาเรา
ไอ้เราก็พยายามช่วยจนได้ทุกคน บางครั้งต้องเสียเวลาตัวเองไปเป็นชั่วโมงๆ
แต่ถึงเวลาเราต้องการความช่วยเหลือบ้าง ไม่เห็นมีหมาตัวไหนช่วยได้ซักตัว ไม่มีเลยจริงๆ
กระทั่งขอความช่วยเหลือขี้ปะติ๋วเล็กๆน้อยๆไปกับคนที่ตัวเองเคยช่วย ก็ยังไม่ได้รับการเหลียวแล
บางคนขันอาสามาจะช่วย แต่แล้วก็เงียบหายไป ไม่เคยมาบอกกล่าวว่าอะไรไปถึงไหนแล้ว ช่วยไม่ได้ก็มาบอกกันตามตรงยังจะดีซะกว่า
บุญบาปมันคงไม่มีจริงหรอก ก็ทำดีไปไม่เห็นชีวิตมันจะดีขึ้นซักทีนี่
ไอ้ที่ว่าคนทำชั่วแต่ได้ดี เพราะเขากำลังเสวยบุญเก่าอยู่ มันก็แค่คำปลอบใจตัวเองของหมาขี้แพ้เท่านั้นแหละ
เพราะฉะนั้นทำไปเถอะครับ เรื่องชั่วๆน่ะ ถ้ามันทำให้ชีวิตดีขึ้น
อย่างเรื่องฆ่าตัวตาย เปลี่ยนวิธีคิดซักหน่อยก็เป็นบุญแล้ว
พ่อแม่ไม่ต้องมารับภาระเลี้ยงเรา เป็นห่วงเรา จบสิ้นกันไป
หรือต่อให้มันเป็นบาป
ก็แล้วไงล่ะ บาปบุญมันไม่มีจริงอยู่แล้วนี่
เนอะ ?
